Բաքվի արտատարածքային պահանջների հարցը Եվրոպայում փակ է. Պրահայի օրակարգի փորձագիտական արձագանքը
Չեխիայի մայրաքաղաքում այս շաբաթ Հայաստանի համար երկու կարևոր հանդիպում տեղի ունեցավ. ԵՄ ու Ֆրանսիայի մասնակցությամբ քառակողմ ձևաչափով հանդիպեցին Փաշինյանն ու Ալիևը, մյուսը Փաշինյան-Էրդողան հանդիպումն էր, որը կարելի է պատմական որակել. փակ սահմաններով հարևան երկրների ղեկավարները վերջին անգամ 2009-ին էին միմյանց ձեռք սեղմել, իսկ Նիկոլ Փաշինյան-Ռեջեփ Էրդողան հանդիպումն ընդհանրապես առաջինն էր:
Նախ քառակողմ ձևաչափի մասին. Հայաստանը, կարելի է ասել՝ իր ծրագրի մինիմումը կատարեց. ստացավ Բաքվի համաձայնությունը, որ կողմերը փոխադարձաբար ճանաչեն միմյանց տարածքային ամբողջականությունը: Դրա ժամկետ չի նշվում, սակայն հստակ է, որ Ադրբեջանը չի կարող ճանաչել մի երկրի տարածքային ամբողջականություն ու շարունակել կոպտորեն խախտել այն: Փորձագետները հարցնում են՝ արդյոք կա՞ Հայաստանի օկուպացրած տարածքներից ադրբեջանական զորքը հետ քաշելու պայմանավորվածություն:
Դա դեռ հստակ չէ, սակայն հայտարարության մեկ այլ կետով նախատեսվում է միջազգային դիտորդների տեղակայում հայ-ադրբեջանական սահմանին, ինչը, ըստ էության, կրկին անհնար է, եթե Բաքուն չվերադառնա ելման դիրքեր: Ընդունված հայտարարությունը, սակայն, փորձագետները մեծ հաշվով առաջընթաց են որակում, և ոչ միայն գրավոր պայմանավորվածությունների, այլև Ալիևի բառամթերքի փոփոխության առումով: Միջանցք եզրույթը հանդիպումից հետո Ալիևը չարտաբերեց: Մյուս կողմից՝ չխոսվեց նաև Արցախի հարցի լուծման մասին:
Փաշինյան-Էրդողան հանդիպումից ավելի քիչ տեղեկություն կա: Գլխավորը թերևս Էրդողանի հայտարարությունն էր, որով հայ-թուրքական կարգավորումն այդ երկրի ղեկավարը կապեց հայ-ադրբեջանականի հետ:
